Berlin – Ecke Schönhauser

W robotniczej dzielnicy Prenzlauer Berg pod wiaduktem kolejki miejskiej co wieczór spotyka się grupa młodych ludzi. Słuchają muzyki, tańczą, rywalizują ze sobą i flirtują. Gdy jednak dochodzi do zniszczenia latarni i interweniuje policja, incydent staje się początkiem podziału. Trzeba podjąć pewne decyzje – a paczka przyjaciół stoi przed punktem zwrotnym. Nic już nie będzie takie jak wcześniej.

BERLIN – ECKE SCHÖNHAUSER to jedno z najważniejszych i najbardziej wyjątkowych dzieł wytwórni DEFA lat 50. Film Gerharda Kleina wyraźnie nawiązuje do neorealizmu: powstawał na ulicach Berlina, a nie w studiu, stawia na język potoczny, dokumentalną pracę kamery i naturalne dźwięki – co w produkcjach DEFA było nietypowe. Choć pod względem treści wpisuje się on w oficjalny kanon polityki państwowej i korzysta ze sprawdzonych schematów narracji zimnowojennej, jednocześnie – jak niewiele filmów tamtego okresu – poszerza granice swobody twórczej. Pokazuje młodych ludzi, którzy wymykają się wpływom Wolnej Młodzieży Niemieckiej (FDJ), słuchają zachodniej muzyki, a w zachowaniu i ubiorze wzorują się na popkulturze. „Dlaczego nie mogę żyć tak, jak chcę?” – pyta jeden z nich. Tak wielowymiarowy obraz młodzieży w kinie NRD należał do rzadkości.

Fot. © DEFA-Stiftung